Vegna sífelldrar þróunar á einangrunartækni krefst hönnun mótora bæði aukinnar afkastagetu og minnkaðs rúmmáls, sem gerir varmaþol nýrra mótora sífellt minni og ofhleðslugetu sífellt veikari. Og vegna bættra sjálfvirkni í framleiðslu þurfa mótorar að ganga oft í ýmsum stillingum eins og tíðum ræsingum, hemlun, áfram- og afturábakssnúningi og breytilegu álagi, sem setur meiri kröfur til mótorvarnarbúnaðar. Að auki hafa mótorar fjölbreyttari notkunarsvið og virka oft í mjög erfiðu umhverfi, svo sem raka, háan hita, ryki, tæringu o.s.frv. Ásamt óreglu í viðgerðum á mótorum og vanrækslu í stjórnun búnaðar hefur allt þetta valdið því að mótorar nútímans skemmast auðveldlega en áður.